گفت‌وگو با «گرتا گرویگ» درباره فیلم «لیدی برد»

هافینگتون پست: چند نفر نام گرتا گرویگ برای‌شان آشناست؟ این سوالی است که در چند هفته گذشته پس از دیدن نخستین ساخته گرویگ، «لیدی‌ برد»، ذهنم را مشغول کرده بود. پرفروش‌ترین فیلم‌های او «بدون تعهد» و «آرتور» به فیلم‌های گرویگی معروف نیستند. نه، فیلم‌های گرویگی فیلم‌هایی هستند مثل «فرانسیس‌ها» و «دلبر آمریکایی»- هر دو فیلم حاصل همکاری‌ او با نوآ بامبک، چهره شناخته‌شده سینمای مستقل است- و همین‌طور درامِدی (درام-کمدی)‌هایی مثل «هانا از پله‌ می‌آید» و «لولا ورسوس» که به ژانر مامبل کور تعلق دارند. هیچ‌یک از این فیلم‌ها در گیشه داخلی بیش از پنج میلیون دلار نفروختند و فقط «زنان قرن بیستم» توانست به فروشی نزدیک به 6 میلیون دلار دست پیدا کند. گرویگ 34ساله اعتبار زیادی در سینمای آرت هاوس دارد، اما سوال این‌جاست که مخاطبان جریان اصلی هم توانایی‌ها و حساسیت او را با همان اشتیاق دنبال خواهند کرد؟ به‌زودی خواهیم فهمید. فیلم نیمه اتوبیوگرافی «لیدی برد» درباره دختر نوجوان دبیرستانی مستقل و بی‌پروایی (سرشا رونان) است که دوست دارد برای تحصیل در کالج به نیویورک برود و از شهر ساکرامنتو و رابطه دشواری که با مادرش (لوری مت‌کلف) دارد فرار کند. درست پس از اکران فیلم در تلوراید و تورنتو زمزمه احتمال دیده‌شدن فیلم در اسکار آغاز شد. فیلم ظرفیت آن را دارد که در ماه نوامبر در سینماهای بیشتری در آمریکا به نمایش دربیاید.

«لیدی برد» فروش افتتاحیه بسیار خوبی در اکران آخر هفته داشت و نقدهای فیلم که همه عالی‌ هستند. به نظر می‌رسد اوضاع گرتا گرویگ روبه‌راه است.

اوضاع «لیدی برد» حسابی روبه‌راه است. واقعا هیجان‌زده‌ام و بسیار خوشحال؛ چون همه کسانی که این فیلم را ساختند، از فیلمبردار گرفته تا بازیگران و تیم پشت صحنه، با همه عشق و علاقه‌شان کار کردند. همه توان‌شان را گذاشتند و حالا که این استقبال خوب از فیلم شده، احساس غرور می‌کنم.

شک ندارم قبل از نمایش فیلم در تلوراید، بدترین و بهترین اتفاقات ممکن را پیش‌بینی کردی؛ در نهایت بعد از اکران فیلم چه احساسی داشتی؟

فکر کنم فقط احتمالات بد را در نظر گرفته بودم. بیشترین تعداد مخاطبی که در تصورم می‌گنجید در سالن نشسته بود. آن‌قدر ترسیده بودم که قابل وصف نیست؛ البته در عین حال بسیار هم حس لذت‌بخشی بود. در جشنواره بری جنکینز فیلم را معرفی کرد و از خوشحالی گریه‌ام گرفته بود. من سال‌هاست بری را می‌شناسم و دیدن او و شنیدن حرف‌هایش به نوعی یادآوری خاطرات‌مان هم بود. یکی از چیزهای دوست‌داشتنی جشنواره تلوراید این است که کارگردانان واقعا هوای هم را دارند؛ در نتیجه احساس تنهایی نمی‌کنی. در روزهای جشنواره، کارگردان «تاریک‌ترین ساعت»، جو رایت را دیدم که با هفتمین فیلمش به تلوراید آمده بود. از او پرسیدم تو که هفتمین‌ فیلمت را ساخته‌ای کار برایت راحت‌تر شده و او گفت که هیچ‌وقت کار راحت‌تر نمی‌شود.

قبل از این‌که سوالات بیشتری درباره «لیدی برد» بپرسم، می‌خواهم درباره «جکی» حرف بزنیم. فیلم را بسیار دوست داشتم. شاید نزدیک به هشت بار آن را دیدم، ولی نقش دستیار جکی کندی با همه نقش‌های دیگری که تابه‌حال بازی کرده‌ای فرق دارد.

بله، دقیقا همین‌طور است. من، به‌شدت کارهای پابلو لارین را دوست دارم؛ مثلا فیلم «نو» و «کلاب» را اما همیشه فکر می‌کردم او فیلمسازی است که به زبان اسپانیایی فیلم می‌سازد و در نتیجه فرصت کارکردن با او برایم پیش نخواهد آمد، ولی وقتی شنیدم می‌خواهد این فیلم را بسازد، از فکر بازی‌کردن در آن هیجان‌زده شدم. هیچ‌وقت عادت ندارم از کارگردان بپرسم نقش کوچک است یا بزرگ. فقط خود کارگردان برایم اهمیت دارد. هیچ‌وقت فکر نمی‌کنم که مثلا قبول‌کردن این نقش برای کارنامه‌ام خوب است یا نه. شاید به‌خاطر این‌که همیشه ته ذهنم دنبال کارگردانی بودم، چیزی جز کارگردان برایم مهم نبود. برای من کار با کارگردان‌های بزرگ نه‌فقط به‌عنوان یک بازیگر تجربه خوبی است، به‌عنوان یک آدم و کسی که دوست دارد این کار را انجام دهد، هم خوب است.

از قبل با ناتالی پورتمن هم آشنا بودم؛ در نتیجه با خودم فکر کردم از این بهتر نمی‌شود. نخستین مکالمه تلفنی‌مان را دقیقا به خاطر دارم، فیلمنامه را خوانده بودم و می‌دانستم که به‌خاطر خود لارین می‌خواهم نقش را قبول کنم. با هم تلفنی حرف زدیم و او درباره فیلم جمله‌ای گفت که به نظرم خیلی جالب بود. گفت: «برای من این فیلم درباره اشیاست. همه اشیایی که جکی کندی با خودش به کاخ سفید آورده، همه‌شان همان‌جا باقی مانده است. یک تراژدی است و در عین حال این ساختمان، سنگ‌بنای رویای آمریکایی است.» لارین به من گفت که فیلم «دلبر آمریکایی» را دیده و از بازی من خوشش آمده و فکر می‌کند از این جهت که جثه بزرگتری از پورتمن دارم، به نوعی حس حمایت‌گری هم در رابطه او با کندی ایجاد می‌شود.

از کی دغدغه کارگردانی داشتی؟

فکر می‌کنم همیشه در فکر کارگردانی بوده‌ام. من تحصیلات سینمایی ندارم، ولی آن‌قدر خوش‌شانس بودم که توانستم وارد سینما شوم و فکر می‌کنم همین دورانی که در سینما کار کردم در حکم کلاس بازیگری و دقت در کار کارگردان‌ها، آموزش فیلمسازی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی برایم بوده است. وقتی نخستین نسخه این فیلمنامه را نوشتم مدت کوتاهی دچار شک و تردید شدم که آیا می‌توانم خودم آن را کارگردانی کنم یا نه؛ چون هرقدر هم که خودتان را آماده کرده باشید، باز هم نخستین تجربه کارگردانی چیزی است که نمی‌توانید آن را از قبل پیش‌بینی کنید، اما تصمیم گرفتم این ریسک را بکنم چون بالاخره هر کسی باید از جایی کارش را شروع کند.

خودت در ساکرامنتو بزرگ شدی و بعدها برای کالج به نیویورک رفتی، در نتیجه همه تصور می‌کنند قصه این فیلم نوعی اتوبیوگرافی است.

این‌که می‌گویند فیلم اتوبیوگرافی است خیلی برایم جای تعجب دارد. راستش را بخواهید دوست داشتم فیلمی درباره ساکرامنتو بسازم، ولی هیچ‌یک از اتفاقات فیلم در زندگی من پیش نیامده، بلکه به نوعی با حقیقت آن فضاها تطابق دارد. بیشتر جزئیات فیلم واقعی نیست، اما به هر حال ایده اصلی آن ریشه در زندگی خود من دارد.

یکی از نکاتی که در «لیدی برد» توجه من را جلب کرد، تصویری بود که از طبقه متوسط ساخته بودی. «لیدی برد» به خانه و زندگی دوستانش حسادت کرده و احساس می‌کند دیگران هم او را براساس دارایی‌های مادی‌اش قضاوت می‌کنند. این حسی است که در دوران بزرگسالی هم ادامه پیدا می‌کند، اما این‌جا به‌گونه‌ای تصویر شده که انگار مختص نوجوانی است، تاکید اصلی بر این است که نوجوان‌ها چطور جایگاه اجتماعی یکدیگر را براساس ثروت خـانـوادگی‌شـان تعیین می‌کنند.

بله، این موضوع اساسا برای من جالب است. در واقع، باید بگویم سوال‌هایی در این زمینه برای خود من وجود دارد. دوست دارم بفهمم با این موضوعات چطور برخورد می‌کنیم یا از کنارشان می‌گذریم؛ چه در هنر و چه در گفت‌وگوهای روزمره‌مان. مقطع زمانی‌که در فیلم می‌خواستم تصویر کنم، کمی بعد از دورانی است که خودم به دبیرستان می‌رفتم. می‌خواستم دنیای بعد از یازده سپتامبر را بسازم. یک تراژدی ملی را پشت سر گذاشته‌ایم، با افغانستان در جنگیم، در آستانه جنگی دیگر با عراق هستیم، اینترنت و تلفن همراه و فناوری در حال خیز برداشتن هستند، اما هنوز به آن جایگاه امروزش نرسیده و فرسایش طبقه متوسط روند سریع‌تری پیدا کرده؛ چیزی که امروز به معنای واقعی کلمه تجربه‌اش کرده‌ایم. به‌نوعی می‌خواستم درباره امروز حرف بزنم، ولی قصه را در زمان حال تعریف نکنم. این‌که بچه‌های دبیرستانی درگیر این قضاوت‌های سطحی هستند هم به نظرم بی‌معنی است؛ چون در واقع این دغدغه پدر و مادرهای آن‌هاست، نه دغدغه خودشان. وقتی کسی خودش درآمدی ندارد چطور می‌تواند به خانه مجلل و ماشین لوکس افتخار کند. در «لیدی برد» هم باید بگویم که آن نگاهی که به خانه‌های دیگران و وسایل دوست‌هایش دارد، به نظرم جالب است. از این جهت که احساس می‌کند آن‌ها به چیزهایی دسترسی دارند که او ندارد و این حسادتش را برمی‌انگیزد، اما متوجه نیست خودش هم مورد حسادت کسان دیگری است. مسئله این است که حسادت موجب می‌شود به چیزهایی که داریم توجه نکنیم. در آمریکا این روحیه به‌شدت وجود دارد، همه ما مدام دنبال بیشتر و بیشتر و بیشتریم و متوجه نیستیم که چه چیزهای باارزشی داریم.

یکی دیگر از چیزهایی که ذهن من را به خودش مشغول کرده بود، اتفاقی بود که از دهه 90 آغاز شد و جامعه با تغییرات عجیب و غریب فناوری و به‌تبع آن محیط کار و تضعیف طبقه متوسط، وسیع‌تر شد. نسل پدر و مادرهای ما که 50 و 60 ساله بودند ناگهان به خودشان آمدند و دیدند شغلی را که 30 سال داشته‌اند دیگر ندارند؛ یعنی تازه باید در 50 و چندسالگی یک شغل جدید پیدا می‌کردند، علتش هم این بود که چشم‌انداز اقتصادی به‌شدت تغییر کرد و وظایف شغلی هم متحول شد؛ در نتیجه، آن‌ها در دورانی که باید به بازنشستگی فکر می‌کردند، متوجه شدند باید شغل جدیدی برای خود‌شان دست و پا کنند. به نظرم این اتفاق مهمی بود و البته در فیلم من واکنشی به این اتفاق نشان نمی‌دهم. صرفا می‌خواستم آن را نشان دهم.

بازی سرشا رونان در فیلم خارق‌العاده است، ولی از آن‌جا که یک بازیگر ایرلندی است، احتمالا نخستین انتخاب‌ برای بازی در فیلم نبوده است.

بازی او خارق‌العاده است. واقعا نمی‌توانم درباره رونان حرف بزنم و احساساتی نشوم. چنان خودش را برای این نقش تغییر داد که هیچ‌کس متوجه نشد. آن‌قدر تواناست که اصلا فراموش می‌کنید او همان سرشا رونان است؛ بازیگر جوانی که تابه‌حال دو بار نامزد اسکار شده است.

چطور شد که او را برای «لیدی برد» انتخاب کردید؟

در فستیوال تورنتوی سال 2015 برای فیلم «بروکلین» آمده بود و من هم برای فیلم «نقشه مگی» در جشنواره بودم. قبل از این فیلمنامه را دیده و خیلی از قصه خوشش آمده و مشتاق بود در فیلم بازی کند. نخستین روزی که همدیگر را دیدیم در اتاق هتل نشستیم و با هم کل فیلمنامه را خواندیم. به صفحه دوم که رسیدیم مطمئن شده بودم که می‌خواهم «لیدی برد» را بازی کند. تصویری که از او ساخت متفاوت با چیزی بود که من در ذهن داشتم و البته بهتر هم بود. کاری را کرد که هر کارگردانی آرزو دارد بازیگرش انجام دهد.

در فکر ساخت فیلم بعدی‌تان هستید یا نه؟

قطعا می‌خواهم کارگردانی را ادامه دهم. بسیار این کار را دوست دارم. راحت‌ترین و در عین حال دشوارترین موقعیت ممکن برای من کارگردانی است. از زیاد کارکردن خوشم می‌آید و فکر نمی‌کنم هیچ چیزی به اندازه سینما برایم جذاب باشد.

منبع: روزنامه آسمان آبی

منبع: نقد فارسی

آدرس کوتاه: https://www.rokh.in/news/31788

دیدگاه

آخرین خبرها

مرتبط با خبر

بری جنکینز

ناتالی پورتمن

خبرهای پربازدید

«شطرنج باد»؛ فروپاشی ساختارهای کهنه

سینماسینما، آریو همتی «شطرنج باد» به نویسندگی و کارگردانی محمدرضا اصلانی و تهیه‌کنندگی بهمن فرمان‌آرا یکی از قله‌های موج نوی سینمای ایران محسوب می‌شود؛ موج نویی‌ها در سه شاخه: ۱ـ موفق در گیشه و تبدیل شدن به جریان اصلی با «قیصر » مسعود کیمیایی ۴۸ ۲ـ نیمه موفق بین مخاطبان سینما با «گاو» داریوش مهرجویی ۴۸ […]

رحمان احمدی به کادر فنی سپاهان اضافه شد

باشگاه سپاهان در تکمیل کادر فنی خود برای فصل جدید، رحمان احمدی، دروازه‌بان سابق تیم ملی فوتبال ایران را به عنوان مربی دروازه‌بان‌ها انتخاب کرد تا در کنار محرم نویدکیا فعالیت کند.

اکران «پس از عاشقی» از ۲۴ تیر در هنروتجربه

فیلم سینمایی «پس از عاشقی» به کارگردانی محمدعلی صفورا از ۲۴ تیر در گروه سینمایی هنروتجربه اکران می‌شود. نوشته اکران «پس از عاشقی» از ۲۴ تیر در هنروتجربه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اعتبار مجدد برند «حسن» برای «بدنام» و «پردیسِ» صریح این روزها

در هفته‌ای که پشت سر گذاشتیم حسن پورشیرازی، پردیس احمدیه، اشکان اشتیاق، شهاب حسینی و نیلوفر حدادی از مهمترین چهره‌های خبرساز در محافل رسانه‌ای بودند. نوشته اعتبار مجدد برند «حسن» برای «بدنام» و «پردیسِ» صریح این روزها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حمیدرضا احمدی لاری را می‌شناسید؟

حمیدرضا احمدی لاری که به عنوان مستندساز، مترجم و استاد دانشگاه شناخته می‌شود، قرار است مورد تقدیر قرار بگیرد.

سه جایزه دیگر برای «آنها مرا دوست داشتند» در آمریکا

فیلم سینمایی «آنها مرا دوست داشتند» به کارگردانی محمدرضا رحمانی موفق شد سه جایزه جشنواره روزولت آیلند آمریکا را از آن خود کرد. نوشته سه جایزه دیگر برای «آنها مرا دوست داشتند» در آمریکا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سایه‌ی سربازی بر سنگر تراکتور/ بیرو سرباز می‌شود و دروازه خالی؟

فرارسیدن خدمت سربازی علیرضا بیرانوند در آستانه آغاز فصل جدید لیگ برتر، دست سران باشگاه تراکتور را لای پوست گردو گذاشته است.

سه جایزه آمریکایی به فیلم ایرانی رسید

فیلم سینمایی «آن‌ها مرا دوست داشتند» در ادامه حضورهای جهانی خود، موفق شد سه جایزه جشنواره روزولت آیلند آمریکا را از آن خود کرد. به گزارش سینماسینما، فیلم سینمایی «آن‌ها مرا دوست داشتند» به کارگردانی محمدرضا رحمانی در بیست‌وهفتمین دوره جشنواره روزولت آیلند ‏(Roosevelt Island Film Festival) که از ۲۵ تا ۲۸ ژوئن در سالن […]

روایت کمترشنیده شده از ناصر تقوایی

ناصر تقوایی می‌گفت: وظیفه اصلی ما فیلمسازان، نویسندگان و نقاش‌ها این است که زبانی بومی برای این حرفه‌ها پیدا کنیم و بزرگترین کاری که این نسل می‌تواند انجام بدهد، غنی‌تر کردن آن است.

اولین تصویر بابک حمیدیان در «فیل»

اولین تصویر بابک حمیدیان در فیلم سینمایی «فیل» به کارگردانی رضا گوران منتشر شد.

منتظر بمانید..

گفت‌وگو با «گرتا گرویگ» درباره فیلم «لیدی برد»

آخرین خبرها

مرتبط با خبر

بری جنکینز

ناتالی پورتمن

خبرهای پربازدید

«شطرنج باد»؛ فروپاشی ساختارهای کهنه

رحمان احمدی به کادر فنی سپاهان اضافه شد

اکران «پس از عاشقی» از ۲۴ تیر در هنروتجربه

اعتبار مجدد برند «حسن» برای «بدنام» و «پردیسِ» صریح این روزها

حمیدرضا احمدی لاری را می‌شناسید؟

سه جایزه دیگر برای «آنها مرا دوست داشتند» در آمریکا

سایه‌ی سربازی بر سنگر تراکتور/ بیرو سرباز می‌شود و دروازه خالی؟

سه جایزه آمریکایی به فیلم ایرانی رسید

روایت کمترشنیده شده از ناصر تقوایی

اولین تصویر بابک حمیدیان در «فیل»

بری جنکینز

Barry Jenkins

۶۰۰ چهره هنری ممانعت از نمایش فیلم فلسطینی در میامی را محکوم کردند

بری جنکینز

Barry Jenkins

بری جنکینز به دنیای علمی تخیلی می‌رود

بری جنکینز

Barry Jenkins

بدون پول و قدرت مرد نیستی/ «مهتاب»؛ اندوه مردانه و ممنوعیت ابراز احساسات

بری جنکینز

Barry Jenkins

«خیابان بیل» فاتح جوایز سینمای مستقل اسپریت شد

بری جنکینز

Barry Jenkins

بری جنکینز و هدایت چادویک بوسمن در تریلر «تبعیدی»

بری جنکینز

Barry Jenkins

برد پیت

Brad Pitt

ستاره فیلم بعدی کارگردان «مهتاب» مشخص شد

بری جنکینز

Barry Jenkins

کارگردان «مهتاب» دومین فیلم بلندش را می‌سازد

بری جنکینز

Barry Jenkins

بری جنکینز کارگردان «مهتاب» فیلم جدیدش را می‌سازد

بری جنکینز

Barry Jenkins

ماهرشالا علی

Mahershala Ali

گفت‌وگو با «ماهرشالا علی» بازیگر فیلم «مهتاب»

بری جنکینز

Barry Jenkins

کارگردان بهترین فیلم اسکار سریال می‌سازد

بری جنکینز

Barry Jenkins

گفت‌وگو با «بری جنکینز» کارگردان فیلم «مهتاب»؛ «مهتاب» را در ۱۰ روز نوشتم!

بری جنکینز

Barry Jenkins

افزایش بی‌سابقه سالن‌های نمایش‌دهنده «مهتاب» در امریکای شمالی

بری جنکینز

Barry Jenkins

«مهتاب» فاتح اصلی جایزه‌ی فیلمسازان مستقل

بری جنکینز

Barry Jenkins

مراسم اهدای جوایز اسپریت صحنه تاختن به سیاست‌های ترامپ شد

ناتالی پورتمن

Natalie Portman

از جولیا رابرتز تا ناتالی پورتمن/ نگاهی به جامانده‌های بزرگ از جوایز گلدن گلوب

ناتالی پورتمن

Natalie Portman

ناتالی پورتمن نقش خواهران دوقلو را بازی می‌کند

ناتالی پورتمن

Natalie Portman

حمایت هالیوودی‌ها از کودکانی که ترامپ از خانواده‌ها جدا کرد

ناتالی پورتمن

Natalie Portman

الن برستین با ناتالی پورتمن همبازی می‌شود

ناتالی پورتمن

Natalie Portman

بایکوت اسرائیل از سوی بازیگر سرشناس/ ناتالی پورتمن جایزه افتخاری را نپذیرفت

ناتالی پورتمن

Natalie Portman

ناتالی پورتمن جایزه اسراییلی را رد کرد