به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکس‌های درجه یکتان
سینماسینما، زهرا مشتاق؛
تابستان بود که رایحه گفت حال بابا خوب نیست و در بیمارستانی در آلمان بستری است. با واتس آپ تلفن کردم، گوشی را خودش جواب داد. صدای پر انرژی همیشه را نداشت. گفت دو سه ماه قبلش با الین، بوسنی بوده. برایش، به خاطر عکس های فوق العاده ای که طی سال ها جنگ در بوسنی هرزگوین گرفته بوده، بزرگداشت گرفته اند. تعریف کرد که چقدر احترام گذاشته اند و چقدر خوشحال شده. بعد صدایش دوباره افت کرد. برگشت به بیماری. آن موقع، دو ماه تمام بود که در بیمارستان بستری بود و دیگر خسته شده بود. دلش غذا می خواست. غذاهای خودمان را. گفت اینجا اصلا غذا ندارند. الین هم که غذاهای ایرانی بلد نیست درست کند. اصلا گوشت نمی خورد. گفت دلم غذا می خواهد. گفتم انشاالله زود می آیید و رایحه برایتان یک عالمه غذاهای خوشمزه درست می کند.
زنگ زدم مسیحا، گفتم آقای راستانی حالشان خوب نیست. می توانی با پدرت بروی بیمارستان؟ گفت می رویم. ولی نرفته بودند. شهرشان از هم هشت نه ساعتی فاصله داشت. آقای راستانی گفته بوده، راضی نیستم این همه راه بیایید. فقط تلفنی با هم چند بار حرف زده بودند. کریسمس گذشته، قبل از مریضی، مسیحا و وحید را دعوت کرده بود که بروند دورهم باشند. حالا مریضی زده بود زیر میز.
رایحه گفت اگر بشود ویزا بگیریم، با مهدی و دانیال برویم آنجا مراقبش باشیم. فکر می کرد، پدرش، دانیال را که ببیند حالش خوب می شود. برمی گردد به زندگی، از بس که این تنها نوه را دوست داشت. تلفن کردم به آقای تابش، داستان را تعریف کردم. با وزارت خارجه هماهنگ شد. کلی هزینه و برو بیا. حتا الین مدارک پزشکی را فرستاد سفارت تا رایحه و همسرش و پسرش بتوانند ویزا بگیرند. نشد. از بیمارستان مرخص شد، شما بخوانید جواب شد. با الین سوار هواپیما شدند و با اولین پرواز خودشان را رساندند ایران.
با تیشرت بنفش همیشگی، روی کاناپه سبز رنگ دراز کشید. از انجمن هنرمندان پیشکسوت آمده بودند عیادت. تعداد زیاد بود و برای همه جا نبود. انسیه شاه حسینی هم بود. رفت نشست نزدیکش گفت، خیلی دلم می خواهد خاطرات جنگ شما را بشنوم.
از قبل از آمدن، دنبال پزشک متخصص سرطان بودیم. همه اش نگران بود که پرونده پزشکی اش به زبان آلمانی است. گفتم نگران نباشید، مازیار، پسر خانم الهه امیر انتظام در آلمان پزشک است، از او کمک می گیریم. پزشک پیدا شد. چند نفر از همکاران سینمایی معرفی کردند. پزشک خیلی خوبی هم بود. اما چه فایده، وقتی ته زندگی مثل یک روکش چوبی ورآمده باشد! دو ماه، حداکثر. الین نمی خواست قبول کند. شش تا جمله فارسی حرف می زد و بعد می زد به آلمانی و بغض می کرد. یک معلم موسیقی که عشق محسن راستانی، باعث شد هم فارسی یاد بگیرد و هم کمانچه. آنقدر که کتاب ردیف میرزا عبدالله را جلویش می گذارد و می خواند و می نوازد. هشت سال است که ازدواج کرده اند و همه جا با همند.
همگی رفتند شمال خانه رایحه. اتاق وسطی را خالی کردند برای بابا محسن و مامان الین، دانیال می گوید. دم دست پدربزرگش نشسته که کمکی خواست آنجا باشد. از فوتبال که می آید، یک راست می رود بغل بابا محسن. من هم آنجایم. یکی از اعضای خانواده، به واسطه سی سال دوستی. از روزنامه زن و چند جای دیگر. رایحه آن وقت ها، خیلی کوچک بود. با پدرش می آمد روزنامه و مثل گربه می چسبید به من، می رفتیم سینما، تئاتر می دیدیم، با بچه ها کوه می رفتیم. وقت هایی هم می آمدند خانه مان. مادرم هنوز زنده بود. نزدیک سیدخندان می نشستیم و وجه مشترکمان خوزستان بود. رایحه عربی بلد نبود. ولی مامانم با آقای راستانی و گاهی خودم عربی صحبت می کردیم. خاطره هایشان از خرمشهر تمام نمی شد.
نشستیم داخل تراس رو به دریا صبحانه می خوریم. از دریا سیر نمی شود. یک بند دریا را نگاه می کند. با الین و رایحه حاضر می شویم، آقای راستانی را سوار ویلچر می کنیم و می رویم دم ساحل، تماشای دریا در سکوت. می گوید امروز بهترم. می گوید خیلی کار دارم. می گوید باید زودتر بنشینم سر پروژه هایم. رایحه نگاهم می کند. من یک بند دارم فیلم می گیرم. از همه چیزها، از همه کارها، از چشم هایی که گاهی نگرانی را می دزدد و پرت می کند گوشه ای که قایمش کرده باشد. دانیال از بابا محسن و من و الین قول می گیرد که برای روز اول مدرسه، کنارش باشیم. با الین انگلیسی حرف می زند و دو تایی شطرنج بازی می کنند. گاهی هم دو تایی با هم پیانو می زنند.
ایران که رسیده بودند، اولین چیزی که دلش خواسته بوده، کله پاچه بود. از رفقا، هر کس می آمد عیادت، یک ظرف کله پاچه آورده بود. من بامیه درست کردم. به یاد جنوب. خوب غذا می خورد. سرحال بود، به اندازه ای که یک مریض دچار سرطان روده، می تواند سرپا باشد. به خواب هم نمی دید همه چیز دارد تمام می شود. نمی دانست یا باور نداشت، نمی دانم. پدرم از آمریکا زنگ زد و تصویری کلی حال و احوال کردند. چند باری هم مسیحا زنگ زد و قول گرفت برگشت آلمان، برود منزلشان.
من و رایحه و آقا مهدی همسرش، شب هایی تا دیر وقت بیدار می ماندیم و از همه چیز و همه کس حرف می زدیم. ته حرف هایمان فکر می کردیم، شاید معجزه ای شده که بابا خوب غذا می خورد و کارهایش را خودش انجام می دهد. اما بی جان بود. ضعف داشت. خسته می شد. مریضی کلافه اش کرده بود. می پرسید پس چرا تمام نمی شود؟ لحظه ای حتا، به مرگ فکر نمی کرد.
میکروفون یقه ای را از او جدا نمی کردم. مدام صحبت هایش را ضبط می کردم. بیشتر وقت ها نامفهوم بود. زود خسته می شد. گاهی حتا عصبانی می شد. ما با شکیبایی کنارش بودیم. بیشتر از همه رایحه. صورتش را اصلاح می کرد. پانسمانش را عوض می کرد. حمام می کرد. از صبح تا شب، یکریز آشپزخانه بود و چیزهایی را که بابا دوست داشت، درست می کرد.
کنارش نشسته ام. رنجور گفت حیرت! نگاهش کردم. از همه چیز حیرت کن. حیرت عصاره هستی است. درجه یک باش. در هر چه که هستی، درجه یک باش. داریم کتاب عکسش را ورق می زنیم. عکس های فیلم «اینجا چراغی روشن است». پشتش، یکی از معروف ترین عکس هایش، در تک فریم سیاه و سفید، به دیوار تکیه زده. زنی زیبا، با چشم هایی که اعماق وجودت را می کاود، با دسته گلی بزرگ بر دست.
باید امتداد عکس هایش باشد، تکه هایی از خودش که در تصویر تنیده شده، جان گرفته و همیشگی شده. بخش دوخته شده با جان، با اندیشه و ساحتی که او را از خیلی های دیگر متمایز کرده، ممتاز ساخته و او را یکی از درجه یک ها کرده.
نشسته پشت لپ تاپ مک و داریم با هم عکس می بینیم. یک عروس و داماد. مست و شاد دارند می خندند. می گوید این کافه زیر خانه ماست. همیشه از شلوغی قیامت است. تا صبح می نوشند و خوشحالی می کنند.
نشسته روی مبل. من پایین پایش، روی زمین، داریم حرف می زنیم. چشم هایم، به رنگ زرد آنژیوکت خیره شده. میکروفون روشن است و دارد صدایی را که گویا از دورترین جای دنیا شنیده می شود، ضبط می کند. می گویم چطور می توانید اینقدر درخشان بنویسید. خوشحال می شود. بعد، تندی می گوید، من که نویسنده نیستم. جواب می دهم هستید، هستید. حسودی ام شد، چطوری می توانید؟ چطوری توانستید؟! نثر پاکیزه، بیان سلیس و چه حرف هایی.
دارم بر می گردم تهران. باید بروم بلوچستان و بعد برگردم یاسوج، حاضر شوم برای آزمون جامع. نگاهش می کنم. نکند آخرین بار باشد. نیست. حالش، حال آدمی نیست که پزشک گفته باشد، نهایتا فقط دو ماه.
با رایحه هر روز حرف می زنیم. وقت هایی گوشی را می دهد به بابا. منتظرم است، چشم به راهم است که برگردم. رفته ام بیمه تامین اجتماعی دنبال کارهای بازنشستگی آقای راستانی. چند روزی هست می روم از این شعبه به آن شعبه برای جمع کردن سوابق. خبرگزاری ایرنا، اندیشکده، بعضی از محل کارهایمان مشترک است. آخرین نامه را از صندوق هنر می گیرم و می برم تامین اجتماعی. مهر می زنند و تمام. می گویند از آخر مهر، اولین حقوق واریز می شود. تشکر می کند. می گویم این کمترین کاری است که می توانستم برای شما انجام دهم. از آقای راستانی که خیالم راحت می شود، می روم دنبال کارهای بازنشستگی خودم.
برگشته ام یاسوج. اواسط دی آزمون جامع دارم. رایحه زنگ می زند که بابا می پرسد نمی آیی؟ مامان رایحه می گوید، بیا اینجا درس بخوان. پیش هم باشیم. ما بدون نسبت خونی، خانواده هم هستیم. تکه ای از همدیگریم. به خصوص با رایحه. بخشی از خودم هست. ادامه ام. می توانست دخترم باشد.مثل همین حالا که هست و مدام زنگ می زنم که بدانم چگونه دارد سپری می کند این روزها را که بابا دیگر آنقدر لاجان شده، که یک دانه، دقیقا یک دانه برنج را هم نمی تواند قورت دهد و دانه برنج در دهانش مانده. جمعه تصویری حرف زدیم. الین دو هفته ای رفته آلمان و برگشته. مرخصی شش ماهه گرفته که یکسره مراقب همسرش باشد. نمی دانم ویولنسلش را آورده یا نه. باید یک بلیت هم برای سازش می خرید. آنجا که بودم، وقت هایی الین، پاهای آقای راستانی را دراز می کرد روی پاهایش و برایش کمانچه می زد و به آلمانی و گاهی هم کردی لالایی می خواند و من این خلوت ناب را ثبت می کردم.
حدود ۹ و ۱۰ شب است. در خوابگاه اتفاق بدی افتاده، در تراس اتاق ۱۰۳ افتاده و خدا رحم کرده که رقیه هدایتی، از بالکن پرت نشده پایین یا دست و بالش با شیشه های شکسته، تکه پاره نشده. رایحه زنگ می زند که تصویری حرف بزنیم. همه دور همند. مامانش و آقای ابراهیم زاده، الین، آقا مهدی، دانیال. عمو مهدی که از تهران آمده کنار برادر بیمارش باشد. فقط من نیستم. بابا حالش خوب نیست. یک قاشق چایخوری آب که رایحه غروب ریخته به دهان بابا، هنوز گوشه لپش مانده. می گویم رایحه اتفاق بدی افتاده، الان نمی توانم صحبت کنم. مصیبت کش می آید. ساعت شده یک بامداد. لهم، اعصابم داغان. فردا باید خودمان را معرفی کنیم به معاونت دانشجویی. تا صبح پرت و پلا خواب می بینم. خواب بناهای تاریخی که دارد در آتش می سوزد و تباه می شود. خواب وحید که دارد از چیزی فرار می کند.
حیوانی هستم که سرش بریده شده و دارد جان می کند. توان زنگ زدن ندارم. دو شب پیش که تصویری حرف زدیم، آقای راستانی، حتا نمی توانست چشم هایش را باز کند. روی کاناپه دراز کشیده بود و حتا قدرتی برای سخن نیز نداشت. من گریه کردم. گفتم ممنونم برای عکس های درجه یکتان، ممنونم برای جهان منحصر به فردی که ما را در آن سهیم کردید. ممنونم برای همه چیزهای درجه یکی که به من آموختید. به من گوش می کرد. از حالت صورتش فهمیدم. از صورتی که درد مچاله اش کرده بود و زبانی که دیگر از کار افتاده بود. اما گوشه چشمی که هنوز می توانست از اشک خیس شود و من از آن راه دور، داشتم پر پر می زدم از زیادی این حجم از درد. رایحه گفت مجوز گرفته که فردا برود از داروخانه مورفین بگیرد.
صبح داریم وارد ساختمان معاونت می شویم که رایحه زنگ می زند. نمی خواهم بشنوم. می شنوم. عین روز روشن است این وقت صبح زنگ زدن یعنی چه! ۷/۳۰ صبح همه چیز تمام شده. دستش در دست الین بوده. آرام رفته. در خانه ای که تازه گرفته بودند، رو به دریا، سمت آفتاب.
گوشی ام بینگ صدا می دهد. پیامک بانک است. اولین حقوق بازنشستگی ام واریز شده. حالا باید، گوشی آقای راستانی هم بینگ صدا کرده باشد و اولین حقوق بازنشستگی اش واریز شده باشد.
آخرین خبرها
- «خائن کشی» آنلاین می‌شود
- مستند «در میان امواج» و روایتی زنانه از جنوب ایران
- تبری بهرام بیضایی از شبکه من و تو
- فیلم کوتاه «پیاده»؛ ایکاش وطن جای بهتری برای ماندن بود
- اکران آنلاین «قیف» از سهشنبه
- اولین اجرای «مزین السلطنه» تقدیم خبرنگاران می‌شود/ «ژن زامبی» در راه تماشاخانه هما
- وقتی از سینمای حرفه ای و اصیل حرف می زنیم
- نیرویی ماورایی برای فوتبالیستها؛ وقتی یک عشق زنانه می‌تواند کریستیانو رونالدو را هم دگرگون کند!
- بازگشت دِپ به هالیوود؛ پنه لوپه کروز و جانی دپ در یک فیلم اکشن مهیج بازی میکنند
- «پیر پسر» بهترین فیلم جشنواره لندنبریز شد
- «کیک محبوب من»؛ روایت سهل و ممتنع تنهایی
- فیلم جدید عبدالرضا کاهانی در بخش مسابقه ادینبورگ
- خواننده محبوب کشور: دوست دارم فرهاد مجیدی در ردیف اول کنسرتم مرا تماشا کند!
- رقابت «پیر پسر» در جشنواره ایرلندی
- فیلمی به تهیه‌کنندگی نوید محمدزاده در جشنواره لوکارنو
- چه کسی با اکران فیلم خارجی مخالف است؟
- تخریب دریک توسط تیم ملی آرژانتین با اشاره به کندریک لامار
- حکایت کوسههای مکانیکی «آروارهها» اسپیلبرگ
- ماراتن عذاب؛ کریستیانو رونالدو و اشکهایی که باید سرازیر میشد
- فیلمهای سعید سهیلی و مهران مدیری در راه سینماها/ تعویق یک هفتهای اکران «یادگار جنوب»
مرتبط با خبر
خبرهای پربازدید
درباره بازی محسن قصابیان در «کلاغ»/ جایی که بازیگر محو می‌شود
سینماسینما، زهرا مشتاق «کلاغ» را محسن قصابیان خاص می‌کند. آنقدر که نمی‌شود چشم از او برداشت. می‌کشاندت تا عمق چشم‌هایی که با لنز، میان خاکستری و طوق پیرچشمی، براق نگاهت می‌کند و زهره‌ات را می‌ترکاند؛ از قدرت جذبه و خیرگی، رب و ربو‌ت را بیرون می‌کشد. پالتوی بلند و پیپ...
۱۴۰۵/۰۶/۳۱
«کلاغ»؛ چرا زخم‌ها تمام نمی‌شوند؟
سینماسینما، زهرا مشتاق شاید اگر سایه، گرفتار عشق مامور ارشد نمی‌شد، کماکان یک هوادار ساده باقی می‌ماند، یا شاید با یکی از هم سازمانی‌هایش ازدواج می‌کرد و می‌رفت پی زندگی‌اش. داریوش هم همین طور. می‌توانست به جای انتقال به ساواک، در همان ارتش بماند و شوهر خوب و مطیعی برای...
۱۴۰۵/۰۶/۲۹
یادداشت برای دو فیلم مستند/ میراثی که غارت شد
سینماسینما، زهرا مشتاق چندی پیش دو فیلم مستند به کارگردانی پژمان مظاهری‌پور، با نام‌های، «دیو لافوآ» به مدت ۳۴ دقیقه و «گیرشمن» به مدت ۳۸ دقیقه در سینماتک موزه هنرهای معاصر تهران و در ساعت ۱۶ به نمایش درآمد. این فیلم‌ها در حالی روی پرده رفتند که تمام سالن مملو...
۱۴۰۵/۰۶/۰۸
«بامداد خمار» را چه چیزهایی «بامداد خمار» می‌کند؟
سینماسینما، در آستانه پخش فصل دوم سریال بامداد خمار از پلتفرم شیدا، زهرا مشتاق درباره این اثر نوشت:وقت خوبی تمام شد. درست در بحبوحه دوباره جنگ. زمانی که پرتکرارهای اینستاگرام، رحیم و محبوبه بود و همه جا پر شده بود از تکیه کلام: یعنی من اهم خانم؟ چه چیزی، یک...
۱۴۰۵/۰۴/۲۱
یادداشتی بر نمایش «رابین هود»؛ بشارت پیروزی
سینماسینما، زهرا مشتاق؛ اجرای نمایشی که یکی از ویژگی هایش، حافظه جمعی مخاطبان راجع به آن است، کار آسانی نیست. «رابین هود»، به خصوص برای بزرگسالانی که به تماشای نمایش می آیند، داستان تازه ای نیست. برای مثال، انیمیشن آن، بارها و بارها از تلویزیون ایران به روی آنتن رفته...
۱۴۰۴/۰۹/۰۶
نرگس آبیار خدای زدن به دل ماجراست
سینماسینما، زهرا مشتاق سینما به ادبیات زیاد بدهکار است؛ سینمای ایران بیشتر. جهان ادبیات فارسی زبان، داستان‌های تاثیرگذاری دارد، که بی‌نهایت قابلیت تبدیل شدن دارند. رمان‌هایی که می‌توانند به شکل فیلم‌نامه نوشته و سپس تبدیل به فیلم شوند. فیلم‌هایی که شاید به همان اندازه در دنیای کلمات، در دنیای تصویر...
۱۴۰۴/۰۸/۲۰
«تابستانی که برف آمد» در سینما اندیشه بررسی می‌شود
فیلم سینمایی «تابستانی که برف آمد» در فرهنگسرای اندیشه اکران و نقد بررسی می شود. به گزارش سینماسینما، فیلم «تابستانی که برف آمد»، اثری در ژانر ملودرام اجتماعی و به‌کارگردانی نسیم فروغ، نویسندگی فاطیما اباحمزه و تهیه‌کنندگی مریم بحرالعلومی است که در سینماهای گروه «هنر و تجربه» در حال اکران...
۱۴۰۴/۰۷/۲۱
«تابستانی که برف آمد»؛ قصه‌ای خانوادگی و عاشقانه با نشانه‌های هنری
سینماسینما، زهرا مشتاق مخاطب تصمیم می‌گیرد که به دیدن چه چیزی در چه بستری برود. مثلا تماشای یک تئاتر دانشجویی، یک نمایش آماتور، سینمای کمدی، اجتماعی، خانوادگی یا هر گونه دیگر. «هنر و تجربه» نیز از جمله همین دست انتخاب ها است. عنوان آن، به درستی، نشان دهنده محتوایی است...
۱۴۰۴/۰۷/۲۰
یادداشتی بر «صبحانه با زرافه‌ها»/ باز تعریف دگرگونه‌ی یک داستان اجتماعی محض
سینماسینما، زهرا مشتاق؛ یک فضای انتزاعی تسری یافته، در نهایت یک رئال بی‌وقفه. باز تعریف یک داستان اجتماعی محض، به دگرگونه‌ترین شکل ممکن. چگونه ممکن است یک روایت آشنا و بسیار تکرار شده، آشنایی‌زدایی شود و با ساختار و چیدمانی متمایز از تمام نشانه‌ها، از نو روایت شود! در «صبحانه...
۱۴۰۴/۰۷/۱۵
«مفیستوفلس»؛ روایت ترسناک فاشیست تکثیرشده
سینماسینما، زهرا مشتاق نمایش، می‌تواند صورتی از مطالبه‌گری اجتماعی را در مخاطب ایجاد و یا تقویت کند. نوشتن و یا انتخاب یک متن خاص برای اجرا، در هر دوره، می‌تواند همسو با بستر اجتماعی آن جامعه باشد. متن‌های نمایشی، فارغ از زادگاه خود، به لحاظ محتوا، می‌توانند کارکردی چند وجهی...
۱۴۰۴/۰۶/۲۴
نمایش «هم این، هم آن»؛ در مسیر تعامل، همدلی و تفاهم متقابل
سینماسینما، زهرا مشتاق «هم این، هم آن» در عنوان خود، پیشنهادی است برای پذیرش یکدیگر و یک همزیستی مسالمت آمیز. تصویری متفاوت از دو نسل. آیا این تصویر نشان دهنده رویارویی و تضاد است یا تنها یادآوری و یا ترسیم تمایزهای ساختاری میان نسلی است؟ حتی به نظر می‌رسد، «هم...
۱۴۰۴/۰۶/۲۱
«پیرپسر»؛ دیکتاتورهایی با مغزهای کوچک زنگ‌زده
سینماسینما، زهرا مشتاق باید در اعلام زمان فیلم اشتباهی رخ داده باشد. محال است سه ساعت و نیم تمام، بی وقفه به تصاویری چشم دوخت که ذره ذره تو را می بلعد، روحت را به بی رحمانه ترین شکل ممکن، از هم متلاشی می کند و تو باز عطش بیشتری...
۱۴۰۴/۰۵/۲۴
دوازده روز جنگ
به گزارش سینماسینما، زهرا مشتاق در روزنامه شرق نوشت: این بامداد می تواند نزدیک به مرگ باشد. آسمانی که پر از لکه های کوچک نورانی است که با سرعتی عجیب ناپدید می شوند. صداها، همزمان با همین نقطه های روشن ظاهر می شوند و اندام آسمان را می درند. عجیب...
۱۴۰۴/۰۴/۰۶
«بی‌صدا حلزون»؛ تلخی میان تصمیم و تسلیم
سینماسینما، زهرا مشتاق «بی صدا حلزون»، مثل ده ها فیلمی که امکان اکران مناسب پیدا نمی کنند، در شرایطی به روی پرده رفت که چنانکه باید دیده نشد. فروشی حدودا ۷۰۰ میلیون تومانی داشت و شاید کمتر راجع به آن صحبت شد. اما، «بی صدا حلزون» فیلم قابل تاملی است....
۱۴۰۴/۰۱/۰۱
یادداشتی برای «ژولیت و شاه»؛ قصه‌ای آمیخته از تخیل و واقعیت
سینماسینما، زهرا مشتاق ساختن انیمیشن در ایران آسان نیست. در جایی که مخاطب می تواند ده ها عنوان انیمیشن درجه یک از کشورهای صاحب نام در صنعت کارتون سازی ببیند؛ ایجاد علاقه برای دیدن یک فیلم ایرانی کار آسانی نیست. «ژولیت و شاه» ساخته اشکان رهگذر داستانی دارد که از...
۱۴۰۳/۱۱/۲۱
منتظر بمانید..
منتظر بمانید..
یادداشتی برای فیلم «رها»/ جامعه ناکارآمد و پدرهای بی‌خاصیت
سینماسینما، زهرا مشتاق پدرهای بی‌خاصیت، بیش از هر چیز نتیجه جامعه ناکارآمدی است که افراد خود را دچار رنج و تباهی می کند. در ساختاری که هیچ چیز جای خود نباشد، یک روال عادی می تواند تبدیل به ضد خود شود. کارکرد یک خانواده، معنای کلی اش، وجود آرامش، یکپارچگی،...
۱۴۰۳/۱۱/۱۲
منتظر بمانید..
منتظر بمانید..
چشیدن طعم نابرابری/ نگاهی به فیلم «عامه‌پسند»
سینماسینما، زهرا مشتاق عامه پسند فیلم ساده ای است. قصه اش را بدون پیچیدگی و سرراست تعریف می کند. یک زن خیلی معمولی در ۶۰ سالگی و رنج هایی که از آدم های اجتماع، سنت، عقاید و باورهای قراردادی و بی پایه بر او تحمیل می شود و یک بار...
۱۴۰۳/۰۳/۰۷
وقتی زن تبدیل به «ناموس» می‌شود/ نگاهی به فیلم «خورشید آن ماه»
سینماسینما، زهرا مشتاق ویژگی هایی هست که خورشید آن ماه را قابل تامل می سازد. مهمترین آن، نقد فرهنگی است که زنان را در برابر هم می شوراند و مردانی که می توانند تبدیل به خونریزانی متحرک شوند. گلوله هایی که می توانند هر کجا را به آتش بکشند. گویا،...
۱۴۰۲/۱۰/۱۰
سر در گریبان تفکر فرو برید/ درباره شکایت طلاب از بازیگران زن
سینماسینما، زهرا مشتاق به محض اینکه خبر شکایت طلاب را دیدم، به دوست نازنینی در قم که از استادان رشته حقوق در دانشگاه هستند، تلفن کردم تا راست و دروغ خبر را مطمئن شوم. خبر درست بود. اما ظاهرا معاون دادستان شکایت را نپذیرفته بودند. نگاه ایشان این بود که...
۱۴۰۰/۱۰/۰۳
منتظر بمانید..
منتظر بمانید..
«شنای پروانه»؛ تصویری روشن از لایه‌های تاریک اجتماع
سینماسینما، زهرا مشتاق از دیدن فیلم مهم شنای پروانه و درست بودن آن جا خوردم. از تسلط کارگردان به چنین محیط هایی و آدم هایی که در طبقه خاصی قرار می گیرند و تعریف کردنشان اگر آنطور که باید نباشد؛ کار تباه و زخمی می شود. نمونه های زیادی از...
۱۴۰۰/۱۰/۰۲
مفری برای گریز به جهان شادی/ نگاهی به نمایش «بانوی محبوب من»
سینماسینما، زهرا مشتاق خیلی اتفاقی از یک شبکه تلویزیونی در حال تماشای یک فیلم کلاسیک هستم. بانوی زیبای من My fair lady با بازی آدری هیپورن، محصول سال ۱۹۶۴ به کارگردانی جرج کیوکر. هنوز وسط های فیلم است. ولی باید بروم به دیدن نمایش «بانوی محبوب من» به کارگردانی گلاب...
۱۴۰۰/۰۹/۱۰
منتظر بمانید..
منتظر بمانید..
«دشت خاموش»؛ ارباب زورگو، رعیت ظلم‌پذیر
سینماسینما، زهرا مشتاق اگر این فیلم را ندیده‌اید، این نوشته بخش‌هایی از داستان را لو می‌دهد اگر می خواهید فیلمی متفاوت درباره مسائل کارگری ببینید، به تماشای دشت خاموش بنشینید. فیلمی درباره همه آدم هایی که می توان به سادگی حق آنها را خورد و هیچ سهمی در زندگی نصیب...
۱۴۰۰/۰۹/۰۵
شورای پروانه نمایش؛ یک سد هفت نفره
سینماسینما، زهرا مشتاق اعضای شورای پروانه نمایش به پیشنهاد شخص محمد خزاعی رئیس سازمان سینمائی و توسط محمد مهدی اسماعیلی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی معرفی شدند. توجه به این فهرست هفت نفره کافی است که بدانیم سینما از این پس قرار است چه مسیری را طی کند و مهم...
۱۴۰۰/۰۸/۲۵
پرندگان ناچیز به جای عقاب نشسته‌اند
سینماسینما، زهرا مشتاق یکی از اهالی سینما در پستی اعلام کرده که اگر کسی بعد از سی سال کار زندگی آسوده ای نداشته باشد، مشکل از بی دست و پایی خودش است. ضمن احترام به نظر ایشان، باید گفت این نگاه در یک جامعه طبقاتی و پرشکاف معنایی ندارد. من...
۱۴۰۰/۰۸/۱۸
آیا عملکرد رئیس سازمان سینمایی یک دورخیز سیاسی است؟
سینماسینما، زهرا مشتاق محمد خزاعی مدیر جنجال برانگیزی است. او در همین زمان کوتاه سه عملکرد قابل تامل داشته است. نخست انتخاب اعضای هیات امناء فارابی که با مخالفت جدی اغلب سینماگران رو به رو شد و البته از سوی شخص ایشان بدون پاسخ ماند. مشت نمونه خروار است. اگر...
۱۴۰۰/۰۸/۰۴
درباره سفرنامه روزنامه‌نگاری که داستان‌فروش نیست
سینماسینما، مهرداد حجتی درباره یک سفرنامه/ برای دوست و همکار قدیمی‌ام زهرا مشتاق (گزارش زهرا مشتاق با عنوان «طالبان و من» دهم مهر ماه در روزنامه اعتماد منتشر شده بود) «روز ۲۶ سنبله یا همان شهریور سال ۱۴۰۰ و در روز تولد ۵۰ سالگی‌ام، من میان مردان طالب اسلحه به...
۱۴۰۰/۰۷/۲۶
مسئولان و صنوف برای آزادی مجید سعیدی عکاس مطبوعات مساعدت کنند
سینماسینما، زهرا مشتاق من خبرنگار خوش شانسی هستم و این فرصت را داشته ام که با بهترین های مطبوعات ایران کار کنم و چیزهای زیادی یاد بگیرم. من سال ها همکار عکاس برجسته ای مثل مجید سعیدی بوده ام. او یکی از بهترین عکاسان خبری است و عکس های درخشانی...
۱۴۰۰/۰۶/۱۹
منتظر بمانید..
منتظر بمانید..
هیولاهای درخشان
سینماسینما، زهرا مشتاق من اگر می‌توانستم همین امروز صبح از محمد حسین مهدویان شکایت می‌کردم. چون او در «زخم کاری» به ریه‌های هیولای بازیگری ایران بدجور زخم زده است. مگر ما چند تا هیولا مثل جواد عزتی لعنتی داریم که بتواند این اندازه درخشان باشد. «زخم کاری» اصلا با جواد...
۱۴۰۰/۰۶/۱۵
عشق مرکب حرکت است و نه مقصد / «روز واقعه»؛ باشکوه‌ترین فیلم ساخته شده درباره عاشورا
سینماسینما، زهرا مشتاق شعری مصور و منثور. غزلی پر ابیات و انباشته از تصاویر خیره‌کننده. «روز واقعه» را هنوز می‌توان مهمترین و باشکوه‌ترین فیلم ساخته شده درباره واقعه عاشورا معرفی کرد. شکوهی که از پشتوانه فیلمنامه‌ای غنی و پرگفتار برخوردار است. گفت‌وگوهایی که نه حتی کلمه به کلمه، که گویا...
۱۴۰۰/۰۵/۲۸