غزل شاکری: به دکتر مصدق ارادت ویژه‌ای دارم

غزل شاکری که با بازی در سریال «شهرزاد» مورد توجه قرار گرفت و با فیلم «سارا و آیدا» در جشنواره فجر امسال نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر زن شد، در گفت وگو با فریدون جیرانی خاطرات جالبی درباره بازی در فیلم خاطره انگیز «گلنار» می‌گوید. شاکری در این مصاحبه به فایل صوتی که از او در فضای مجازی پخش شده اشاره می کند و با انتقاد از این اتفاق می گوید که پخش شدن این فایل ها در کشوری که محدودیت‌های خاص خود را دارد، باعث دردسر می‌شود.

بخش هایی از صحبت های غزل شاکری در برنامه ۳۵ را بخوانید:

-اولین بازی من در سینما به فیلم «ماهی» کامبوزیا پرتویی باز می گردد. ایشان برای فیلم «گلنار» با دفتر مادر من (فرشته طائر پور) کار می کردند و برای آن پروژه بازیگر انتخاب می کردند آن زمان پیشنهاد دادند که غزل در «گلنار» بازی کند. خانم طائرپور  ابتدا خیلی از این موضوع استقبال نکردند و خیلی دلشان نمی خواست به خاطر این که خودشان سینمایی هستند، الزاما ما هم وارد سینما شویم.  آن زمان که من ۹ سالم بود، آقای پرتویی فیلم «ماهی» را می ساختند و برای یک نقش کوتاه از من تست گرفتند که ببینند با یکدیگر راحت هستیم یا خیر. من هم در بتدا در فیلم «ماهی» بازی کردم و چند ماه بعد هم پروژه «گلنار» آغاز شد.

تجربه شیرین «گلنار»

- فیلم «گلنار» بیشتر برای من شبیه به یک بازی بود، زیرا وقتی در کودکی فیلمی را بازی می کنیم، بیش از این که خودمان بازی کنیم، کارگردان از ما بازی می گیرد. در آینده که بزرگ می شویم، خودمان ایده هایی به کارگردان می دهیم و بخشی هایی را به نقش اضافه می کنیم ولی در بسیاری از بخش های فیلم «گلنار» من نمی دانستم چه اتفاقاتی در حال رخ دادن است، چون من را در لحظه به بازی می گرفتند. فضای «گلنار» به شدت جذاب بود، فضایی بود که با بچه ها می چرخیدیم و بالای درخت بودیم و یک عده یک بچه را به زور می بردند جلوی دوربین و به محض این که کات می دادند مجددا یکی از ما دوباره بالای درخت می رفت. تا جاهایی از «گلنار» خیلی خوش می گذشت، اما وقتی فصل سرما شروع شد و بچه ها به مدرسه رفتند، من باید ظرف مدت یک هفته تا ده روز با گروهی کار می کردم که تا قبل از این که فصل عوض شود و برگ ها زرد شوند، فیلم را به پابان برسانیم. آن دوره روی من خیلی فشار آمد، اما در کل «گلنار» تجربه شیرینی بود.

- زمانی که فیلم گلنار را شروع کردیم، کلاس چهارم را تمام کرده بودم و وقتی که فیلمبرداری تمام شد من ثلث اول کلاس پنجم را از دست داده بودم و وقتی به مدرسه برگشتم، خیلی از معلم ها با من قهر بودند و حرف نمی زدند، برای این که فکر می کردند اگر من از خانواده ای باشم که درس برایشان مهم باشد، درس را رها نمی کردم! اما من واقعا درسم خوب بود.

در آن زمان شهرت برای من جذاب نبود

- احساس شهرت در آن زمان خیلی برای من جالب نبود. شهرت گلنار در زمانی به وجود آمد که من سن بلوغ را پشت سر می گذاشتم و در جامعه سخت گیری ها و حساسیت های بسیاری در رفت و آمدها وجود داشت که باعث شد، من خیلی اذیت شوم. در مدرسه مدام به دلیل دل بستن سایر دخترها به «گلنار» توبیخ می شدم و باعث دعوا بین پسرهایی می شدم که دم مدرسه می ایستادند. مهمانی ها، خیلی کنترل شده بود و من مجبور بودم به برخی مهمانی ها نروم ! در برخی موارد هم شاگرد سوپر مارکت محل تا خانه دنبال من می افتاد و این فضا خیلی اذیتم کرد.

خانواده ام اجازه نمی دادند که پیشنهادات سینمایی به دستم برسد

- بعد از «گلنار» مادر و خانواده ام اجازه نمی‌دادند پیشنهادهای سینمایی به دستم برسد تا درسم تمام شود. پس از اینکه دیپلم گرفتم، چون هنوز نمی‌توانستم آن فضای شهرت را بپذیرم، پیشنهادها را قبول نمی‌کردم. این روند ادامه داشت تا فیلم «آینه‌های روبرو» نگار آذربایجانی که طراح صحنه و لباس آن بودم و کارگردان فیلم در لحظه آخر گفت که نقش رعنا «آیینه های روبرو» را بازی کنم و اتفاقا برای این فیلم کاندید دریافت سیمرغ شدم ولی دیپلم افتخار گرفتم.

ماجراهای «سارا و آیدا»

- من سفر بودم و آقای میری خلاصه داستانی را برایم فرستادند و گفتند می‌خواهیم کاری را پس از سال‌ها شروع کنیم، هستی؟ من هم متن کوتاه را خواندم و قبول کردم! چیزی که خیلی در فیلم «سارا و آیدا» دوست داشتم رابطه این دو دوست بود. در زندگی ما زن‌ها، دوست ها خیلی وقت ها آرامشی را به زندگی ما می دهند و کمک می کند فضا گذرا تر باشد! خیلی دوست داشتم رابطه سارا و آیدا در این فیلم دربیاید.

- بعد از فیلم «سارا و آیدا» هم بازی خواهم کرد، اما دوست دارم وقتی وارد پروژه ای شوم که ببینم داستان خوب و زمان کافی برای ساخت آن وجود دارد و داستان فیلم برای من چالشی را به وجود آورد و میخواهم گزیده کاری کنم. من کارهای متعددی انجام می دهم، از موسیقی و بازی تا طراحی داخلی و شعر نوشتن!

همکاری با «شهرزاد» بی نظیر بود

- من سر کنسرت تئاتر «آخرین روزهای اسفند» آقای رحمانیان بودم که آقای فتحی پیشنهاد دادند و من هم که به «مدار صفر درجه» ایشان ارادت داشتم، این پیشنهاد را قبول کردم و باهم از همان ابتدا درباره کاراکتر آذر صحبت کردیم. یکی از ویژگی‌های سریال «شهرزاد» برای من جدا از همکاری بی نظیر با آقای فتحی، ویژگی‌های تاریخی سریال بود.

- خیلی از زنان فامیل ما، مادربزرگ و مادرم، از خیابان لاله زار و آن زمان‌ها خاطره داشتند و من هم از لاله زار خیلی تصویر در ذهنم داشتم. می توانم بگویم که لذت بخش‌ترین بخش «شهرزاد» به حضورم در آن مقطع تاریخی بر می گردد، چون وقتی که در شهرک سینمایی و دکور لاله زار قدم بر می داشتم، احساس می کردم به جای مادر بزرگم در آن مقطع حضور دارم.

دکتر مصدق برادر شیری پدربزرگ بود و من نمی دانستم

-برای آشنایی با آن دوره زمانی (دهه ۳۰) و مرحوم مصدق، به سراغ مادربزرگم رفتم تا خاطراتش را بشنوم. نکته جالب آن ملاقات این بود که من متوجه شدم، دکتر مصدق برادر شیری پدربزرگ مادری من بودند و من دست خط ایشان را پشت یکی از عکس هایی که در دوران تبعید حضور داشتند، دیدم و سوال می کردم که چرا من تا حالا این چیزها را نمی دانستم! ارادت ویژه‌ای به آقای مصدق دارم و آن چیزی که در «شهرزاد» برایم خیلی جذاب بود بازی تاریخ است که تا ظهر مردم می‎گویند «زنده باد مصدق» و عصر فریاد «مرگ بر مصدق» سر می دهند! این موضوع خیلی احساس عجیبی است.

پخش شدن برخی فایل های شخصی در فضای مجازی دردسر ساز می شود!

وقتی ما در کشوری زندگی می کنیم که تابع قوانین اش هستیم، نباید بی انصافانه فایل های شخصی کسی در فضای مجازی پخش شود، زیرا این موضوع خیلی می تواند دردسر ساز شود! چون در برخی موارد، نمی توان جلوی خیلی چیزها را گرفت. اگر شخصی با تمام محدودیت های قانونی یک کشور تصمیم می گیرد در کشورش بماند و کار کند، پخش شدن فایل های خصوصی اش مطمئنا باب میل اش نیست و می تواند برای آن آدم دردسر ساز شود و زندگی شخصی‌اش را زیر و رو کند. 

۹۴۱۲