ابتذال محتوایی و فرهنگی در آثار، عدم به کارگیری افراد کاربلد، بیکاری و عدم امنیت شغلی، نبود مدیریت دغدغه‌مند و بی‌کفایتی مدیران سینمایی

به گزارش خبرنگار سینماپرس اکنون مانند سایر حوزه های اجرایی حوزه فرهنگ و هنر هم با مشکلات متعددی روبرو شده و باعث شده تا طی ماه های اخیر تعداد کثیری از اهالی سینمای کشور یا مجبور به ترک دیار شوند و به شبکه های ماهواره ای فارسی زبان پناه بیاورند و یا اینکه برای همیشه از سینما خداحافظی کرده و به شغل دیگری روی آورند که شاید در شأن و منزلت شان نباشد!

اعتراضات سینماگران از هر طیف و جناح سیاسی نسبت به عملکرد مدیران سینمایی دولت یازدهم بسیار بالا گرفته و جالب آن است که سینماگرانی هم که زمان روی کار آمدن مدیران فرهنگی دولت یازدهم از حضور آن ها ابراز رضایت و شادمانی می کردند این روزها به دلیل ناکارآمدی آن ها از حمایت های شان ابراز ندامت کرده و این مدیران را جزو ضعیف ترین مدیران سینمایی پس از انقلاب می دانند! موضوعی که با اتفاقات و حواشی سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر بیش و پیش خود را نشان داد.

عدم توجه مدیران سازمان سینمایی به مشکلات معیشتی و نیازها و خواسته های صنفی اهالی سینما مبنی بر مشکلات بیکاری، عدم امنیت شغلی، بی بیمه ای، بی مسکنی، بیکاری و... کم کم فریاد بخش اعظمی از اهالی سینما را درآورده و بعید نیست که در آینده ای نه چندان دور بحران شدیدتر شده و سونامی بیکاری گریبان مدیران خانه سینما را نیز بگیرد.

در همین رابطه با ۱۰ تن از سینماگران کشور از جمله: ابوالفضل جلیلی (کارگردان)، عباس نائی (بازیگر)، سحر صباغ سرشت (تهیه کننده و مدیرتولید)، فریده سپاه منصور (بازیگر)، داود یوسفیان (تدوین گر)، سارا قراچه داغی (رئیس هیأت مدیره انجمن صنفی طراحان فنی و مجریان صحنه)، پرویز فارسیجانی (تهیه کننده سینما و تلویزیون و کارشناس فرهنگی)، مهدی گلستانه (تهیه کننده و کارگردان)، مرتضی پورصمدی (فیلمبردار) و نگین معتضدی (بازیگر) گفتگو کردیم که ماحصل آن برای اطلاع بیشتر مخاطبان گرامی در ذیل نقل شده است.

ابوالفضل جلیلی کارگردان سینما در رابطه با مشکلات سینمای ایران و راهکارهای جلوگیری از این مشکلات گفت: عدم به کارگیری افراد خبره و کاربلد در مسندهای مدیریتی بزرگترین آسیب را به کشور وارد ساخته است و متأسفانه نه تنها در حوزه فرهنگ و هنر که در سایر حوزه ها ما شاهد آن هستیم که نیروهای غیرمتخصص و ناآشنا به امور در مسندهای مدیریتی حضور دارند و همین باعث شده تا ما همواره در بخش های مختلف دچار کاستی باشیم. متأسفانه وضعیت در کشور ما به گونه ای است که همیشه کسانی که متخصص نیستند برای نیروهای متخصص و متعهد و کارآزموده و باتجربه تصمیم می گیرند؛ به عنوان مثال در شرکت واحد اتوبوس رانی تصمیم گیرنده کسی است که کمترین سررشته ای از اتوبوس رانی ندارد و این اولین و بزرگترین آسیبی است که به این حوزه وارد می شود.

عباس نائی بازیگر قدیمی سینما و تلویزیون در رابطه با مشکلات سینمای ایران گفت: بی پولی و بیکاری و خانه نشینی هنرمندان مشکل اصلی سینمای کشور است و بنده معتقدم مهاجرت سینماگران به خارج از کشور به دلیل بی کفایتی مدیران است. متأسفانه در کشور ما به اوضاع بیکاری و بیمه و مسکن و کلاً رفاه مادی و معنوی هنرمندان رسیدگی نمی شود و هنرمندان هیچ گونه پشتوانه ای احساس نمی کنند و روز به روز وضعیت شان بدتر از گذشته می شود و همین امر باعث شده تا بعد از رفتن گروهی از سینماگران به شبکه های ماهواره ای فارسی زبان تفکر مهاجرت بر سر بسیاری دیگر افراد نیز بزند. حتی اخباری که وضعیت هنرمندان در ترکیه را بد جلوه می دهد باعث نشده تا هنوز هم بسیاری از هنرمندان به فکر مهاجرت از کشور نباشند و بنده مطلع هستم که تعدادی از سینماگران برجسته و باسابقه می خواهند به صورت گروهی کشور را ترک کنند و برای کار به شبکه های ماهواره ای فارسی زبان بروند و این برای کشور ما یک فاجعه محسوب می شود.

سحر صباغ سرشت نیز در این باره اظهار داشت: سینماگران ایران سال های درازی است که در آرزوی تأمین امنیت شغلی و تأسیس صندوق بیمه بیکاری هستند اما شعار دادن مدیران سینمایی و عدم عمل گرایی باعث شده تا اعتماد سینماگران نسبت به آن ها از دست برود و سینماگران نسبت به آینده خوش بین نباشند. ما نیاز به افرادی داریم که عمل گرا باشند و نسبت به حرف هایی که می زنند و عمل گرایی درست داشته باشند؛ سینماگران این روزها به دنبال افرادی هستند که عمل گرا باشند و دیگر شعارگویی و داستان پردازی بس است! من امیدوارم تغییرات خوب در حوزه فرهنگ و هنر اتفاق بیفتد. امروزه ذهنیت اغلب سینماگران به این سمت رفته که مدیران سینمایی فقط حرف می زنند اما همین مدیرانی که در رأس هستند باید پاسخگوی اعمال و رفتارشان باشند.

داود یوسفیان نیز در این باره گفت: بی کفایتی مدیران سینمایی وضعیت زندگی سینماگران را بحرانی کرده است و متأسفانه هیچ یک از آن ها هم توجهی به وضعیت اسفناک و فاجعه آمیز سینما و سینماگران ندارند و برعکس می خواهند فضای سینما را بسیار پرشور و با نشاط نشان دهند در صورتی که این گونه نیست و بخش اعظمی از اهالی سینما با مشکلات زیادی دست به گریبان هستند. بیکاری و خانه نشینی پیشکسوتان سینما باعث شده تا طی سال های اخیر مشکلات متعدد معیشتی و رفاهی در زندگی آن ها پدیدار شود اما مدیران سینمایی به دلیل آنکه این مشکلات را هیچ گاه درک نکرده اند نمی توانند عمق فاجعه و مصیبت را درک کنند و شاید به همین دلیل است که هیچ تدبیری برای رفع این موانع و مشکلات ندارند.

 پرویز فارسیجانی تهیه کننده سینما و تلویزیون و کارشناس فرهنگی در رابطه با مشکلات سینمای ایران گفت: ابتذال محتوایی و فرهنگی، عدم وجود مدیریت دغدغه مند و بی توجهی به فرمایشات امام (ره) و رهبری سینمای ما را به کجراهه کشانده است و متأسفانه روز به روز هم دامنه این آسیب ها گسترده تر می شود و این برای آینده هنر هفتم بسیار خطرناک است. مشکلات امروز سینمای ایران را می توان به ۲ بخش تقسیم کرد؛ در بخش اول ما با مشکلات تئوری و نظری روبرو هستیم چرا که متأسفانه تعریف روشن و راهبردی مشخصی از سینمای ایران و انقلاب اسلامی نداریم و هر کسی از ظن خود هرآنطور که بخواهد تعبیر شخصی اش را به سینمای ایران ارائه می دهد.

فریده سپاه منصور بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر در رابطه با مشکلات سینمای ایران گفت: مشکلات سینمای ایران آنقدر زیاد است که نمی توان تصوری برای آن قائل شد اما ورود بی رویه و بدون ضابطه جوانان و عدم افزایش تولیدات سینما که باعث بیکاری شدید پیشکسوتان شده است یکی از مهمترین مشکلات است و من بسیار متأسفم که مدیران سینمای کشور هیچ گونه تدبیر جدی برای رفع مشکلات و موانع که بر سر راه ما به وجود آمده و ما را مجبور به خانه نشینی کرده است ندارند. بنده قطعاً مخالف حضور جوانان در سینما و تلویزیون و عرصه هنر نیستم اما معتقدم که هرچیز باید به قاعده باشد و اینکه مدیران با شعار جوانگرایی درهای سینما را باز گذاشته اند و جوانان علاقمند به سینما را وارد این حوزه کرده اند اما جای کاری برای پیشکسوتان هنر باقی نمانده کاری بسیار غلط است که باید جلوی آن گرفته شود.

مهدی گلستانه نیز در این باره اظهار داشت:  برای تولید آثار سینمایی نیازمند تصویب آیین نامه مدون و لازم الاجرا هستیم چرا که ممیزی تعریف درستی در سینمای ما ندارد و هر شخصی بر اساس دیدگاه های خود مبادرت به ممیزی فیلم ها می کند. سینمای ایران نیازمند همان چیزی است که در تلویزیون وجود دارد؛ در تلویزیون یک دفترچه ای با عنوان دفترچه ۷۰ تبصره ای وجود دارد که در آن تمامی خطوط قرمز و ممیزی های رایج نوشته شده و تکلیف تمامی برنامه سازان تلویزیون را مشخص می کند که باید در چه چارچوب و راستایی حرکت کنند و به همین علت است که ما بسیار کمتر از سینما شاهد ممیزی خوردن فیلم ها و سریال های تلویزیونی هستیم.

سارا قراچه داغی رئیس هیأت مدیره انجمن صنفی طراحان فنی و مجریان صحنه در رابطه با مهمترین مشکلات سینماگران گفت: فقدان بیمه تأمین اجتماعی و بیمه بیکاری بزرگترین و مهمترین مشکل سینماگران است و متأسفانه علیرغم اینکه بارها وعده رفع این معضلات و مشکلات داده شده هنوز ما شاهد آن هستیم که تعداد کثیری از اهالی سینما از داشتن بیمه پایه بی بهره اند. بخش اعظمی از اهالی خانه سینما طی سال های اخیر بیمه تأمین اجتماعی نشده اند و دلیل آن هم اختلاف نظر وزارت ارشاد با وزات رفاه و امور اجتماعی بیان می شود؛ متأسفانه هیچ گونه تدبیر و اقدام خاصی جهت رفع این اختلافات برداشته نشده و همین امر باعث شده تا در صنف طراحان فنی و مجریان صحنه نزدیک بین ۵۰ تا ۶۰ نفر اعضا فاقد بیمه پایه باشند.

مرتضی پورصمدی فیلمبردار پیشکسوت سینمای ایران گفت: عدم توجه به کیفیت بزرگترین مشکل امروز سینمای کشور است و متأسفانه نه تنها تهیه کنندگان سینما که مدیران سینمایی هم برایشان کیفیت خالی از هرگونه اهمیتی است و تنها به کمیت می اندیشند. سال گذشته در انجمن فیلمبرداران سینمای ایران یک کمیته آسیب شناسی ۱۰ نفره تشکیل شد که طی ۶ ماه به صورت مستمر مسأله مهم امنیت شغلی را مورد آسیب شناسی قرار دادند و با تحقیق و پژوهش های عمیق به این نتیجه رسیدند که طی ۴ سال گذشته بیش از ۵۰ درصد فیلم های سینمایی از افرادی برای انجام کارهای تخصصی بهره گرفته اند که عضو هیچ یک از اصناف خانه سینما نبوده و تخصص و دانش کافی در زمینه کارشان نداشته اند.

نگین معتضدی بازیگر سینما و تلویزیون در رابطه با مهمترین مشکلات امروز سینمای ایران گفت: بی برنامگی و تصمیم گیری های خلق الساعه بزرگترین مشکل سینمای کشور است به نحوی که ما نه در مبحث ساخت آثار سینمایی و نه حتی در مبحث برگزاری جشنواره ها نتوانسته ایم به یک ساختار اصولی و قدرتمند برسیم. سینما یکی از کلیدی ترین و پرطرفدارترین رسانه ها در دنیا است و تمامی کشورها به سینمای شان توجه بسیاری دارند و برنامه ریزی های درازمدتی برای آن در نظر می گیرند تا بتوانند از قبل آن به اهداف مهم خود دست پیدا کنند. اما متأسفانه ما در سینمای ایران فاقد هرگونه نظم و ترتیبی هستیم و همین باعث شده تا تمامی سینماگران در بلاتکلیفی به سر ببرند چرا که امکان دارد یک مدیر سینمایی یک شبه مبادرت به تصمیم گیری های لحظه ای کند که این تصمیم گیری باعث شود تا آن ها برای استمرار حضورشان در سینما با مشکلاتی مواجه شوند.