«جنیفر لارنس» از فیلم «مادر!» و فعالیت سیاسی می‌گوید

تقریبا مثل یک معجزه می ماند که جنیفر لارنس را در حالی مشاهده کنید که فقط جایی نشسته و کار خاصی نمی کند. او در ۲۶ سالگی و از همین حالا یک از موفق ترین و تحسین شده ترین بازیگران روی سیاره است! به گزارش ووگ، جنیفر لارنس تا به حال چهار بار نامزد دریافت جایزه اسکار شده و برای فیلم «دفترچه بارقه‌های امید» جایزه اسکار بهترین بازیگر زن نقش اول را از آن خود کرده است. در عین حال، او همزمان نقش اول یک فرنچایز تاریخ ساز یعنی «بازی های گرسنگی» را ایفا کرده و در یک فرنچایز بزرگ دیگر یعنی «اکس-من» بازی کرده است. در ماه مارس آینده، می توان لارنس را در فیلم «گنجشک قرمز» دید؛ یک تریلر اکشن که با دوست کارگردانش در«بازی های گرسنگی» یعنی فرنسیس لارنس (با هم فامیل نیستند) ساخته است. در این فیلم، لارنس یک بالرین است که وارد یک سازمان جاسوسی روس می شود و عاشق یک مامور سی‌آی‌ای با نقش آفرینی جوئل ادگرتون می شود! پیش از آن، در ماه سپتامبر، فیلم «مادر!» از راه می‌رسد که کاملا جزییات آن مخفی نگه داشته شده. این ساخته دارن آرنفسکی فیلمساز معروف و شریک زندگی لارنس در یک سال گذشته است. دستاوردهای لارنس تا به حال هم از نظر مالی و هم از نظر خلاقانه فوق العاده بوده اند، اما او با کار کردن تقریبا بدون توقف به اینجا رسیده است. فرنسیس لارنس درباره او می گوید: « او کمی مثل یک کوسه می ماند! باید به حرکت کردن ادامه بدهد تا زنده بماند. بخشی از من هست که نمی تواند تصور کند جنیفر هرگز کار نکند یا حداقل برای مدتی طولانی کار نکند.» خود جنیفرلارنس هم می گوید این در متابولیسم اوست و نمی تواند این ایده را تحمل کند که «از خواب بیدار بشوم و هیچ کاری برای انجام دادن نداشته باشم یا اینکه بدون اینکه به چیزی دست یافته باشم به خواب بروم.» با این حال، اخیرا او با این ایده صلح کرده که کمی استراحت ممکن است خوب باشد. درباره اینکه در مصاحبه های گذشته گفته بوده از اوقات فراغت خوشش نمی آید هم حالا می گوید «آره مسخره بود. دیوانه وار بود. اوقات فراغت عالی است.» تا الان احتمالا هزار چیز در مورد این خوانده‌اید که جنیفر لارنس درست مثل بقیه ماست و دقیقا همان نوع آدم خودمانی هالیوودی است که دوست دارید با او وقت بگذرانید. این مسئله حقیقت دارد. راحت می توان فراموش کرد که دارید با کسی صحبت می کنید که به او به عنوان یکی از اعضای خانواده سلطنتی صنعت فیلم آمریکا اشاره می شود، البته این توصیفی است که مسلما باعث خواهد شد خود لارنس انگشتش را نزدیک دهانش کند و ادای بالا آوردن در بیاورد! بهترین دوست لارنس، جاستین سیاروچی که در دوران قدیم یکی از هم اتاقی هایش بود در باره او می گوید: «مطمئن نیستم او اصلا ظرفیت این را داشته باشد که بخواهد کسی غیر از خودش باشد. البته آدم خودش باشد مشکلی برایش پیش نمی آید، حالا هرچقدر هم که ممکن است این حرف کلیشه ای به نظر برسد.» نرمال بودن لارنس یکی از شاخصه های اوست، با این حال هنوز هم می توان از کلمه «رو راست» برای توصیف کردن او استفاده کرد و تجربه کردن این حالت او خیلی جالب است. مخصوصا با توجه به اینکه بازیگرانی هستند که وقتی می خواهند جلوی یک مصاحبه کننده غذا سفارش بدهند فلج می شوند چون می‌ترسند چیز اشتباهی بگویند. این نوع اضطراب گریبان گیر لارنس نمی شود. البته این به این معنی نیست که او اصلا نگران تفسیر غلط حرف‌هایش نیست، اما در عین حال می تواند به طور جالب و قابل تحسینی صادق باشد. میشل فایفر که یکی از همبازی های لارنس در «مادر!» است می گوید «او فیلتری ندارد و هر چیزی که به ذهنش می رسد را بلند می گوید» و او را «حسابی باهوش» می خواند. اما استون، بازیگر و دیگر دوست لارنس می گوید: «خیلی دوست دارم که جنیفر اینقدر شفاف است. او کاری می‌کند که نظرهایش خیلی خیلی شکار باشند، همیشه، حتی اگر نخواهم. از این کیفیت او خیلی راضی هستم. آدم جالبی است و شما را می خنداند.» این خیلی چیزها را درباره فرهنگ هالیوود (و البته این روزها هر فرهنگی) آشکار می کند که برای اینکه کسی «واقعی» به نظر برسد باید عادت صادق بودن داشته باشد. اما اگر از لارنس بپرسید، او مستقیم و روراست جواب شما را می دهد. این مسئله در مورد فیلم علمی تخیلی سال ۲۰۱۶ «مسافران» هم صدق می کند که با وجود اینکه منتقدان آن را کوبیدند، عملکرد خوبی در باکس آفیس داشت. او به این فیلم افتخار می کند، اما در عین حال با آن دسته از افراد موافق است که می گویند اگر فیلم تدوین می شد و با بیدار شدن شخصیت او در ابتدا کارش را آغاز می‌کرد، خیلی بهتر از آب در می آمد. لارنس می گوید: «از خودم ناامید هستم که این را به موقع ندیدم. از نظرم فیلمنامه زیبا بود و یک داستان پیچیده و جالب عاشقانه داشت. مسلما یک شکست نبود. به هیچ وجه نسبت به آن حس خجالت زدگی نمی کنم. اما بعضی چیزها بودند که آرزو می کنم قبل از وارد شدن به پروژه با عمق بیشتری به آن ها نگاه می کردم.» سخت می توان فیلم «مادر!» را توصیف کرد. خود لارنس هم کلماتش را در مورد این فیلم با دقت انتخاب می کند. یک نوع مخفی گرایی خاص در مورد این فیلم وجود دارد. نخستین ایده عموم مردم نسبت به اتفاق هایی که در «مادر!» می افتد با یک پوستر جالب اما خونین از فیلم با طراحی جیمز جین شکل گرفت که در آن لارنس در حالی به تصویر کشیده می شود که قلب خونین خود که از سینه اش در آمده را در دست گرفته است. اما این فقط سوال های بیشتری به وجود می آورد. لارنس در این باره می‌گوید: «تم های موضوعی که در این فیلم به آن ها پرداخته می شود بسیار بزرگ هستند. نمی توانم الان از کلمه ای که می خواهم استفاده کنم، اما این فیلم واقعا خاص است.» می توان در مورد این فیلم این را گفت: «فیلمی عجیب و چندلایه ای است که در آن لارنس یک نقش آفرینی زیبا و تکان دهنده ارایه می دهد که به یک اندازه آسیب پذیر و خشمگین است و تا به حال چنین چیزی از او دیده نشده است. از آن نوع فیلم ها خواهد بود که مردم تا ماه ها و یا شاید هم تا سال ها سر میز شام در مورد آن صحبت خواهند کرد». اما این کار آرنفسکی است. کارگردانی تحسین شده که تا به حال فیلم هایی مثل «پای»، «مرثیه ای برای یک رویا» و «قوی سیاه» را ساخته و تا به حال از به چالش کشیدن مخاطبش نترسیده است. این کارگردان در اوایل تابستان در اتاق تدوین خود گفته بود: «به نظرم «مادر!» یک فیلم حقیقی و واقع گرا در مورد روابط انسانی است… اما در عین حال از نظر تمثیلی هم عملکرد خود را دارد. مردم مختلف آن را به شیوه هایی متفاوت خواهند دید و همیشه فیلم هایی که روی آدم تاثیر می گذارند و تا مدتی بعد در موردشان صحبت می شود تحت تاثیر قرار می گیرم.» بعد از اینکه آرنفسکی فیلمنامه این پروژه را تنها در پنج روز نوشت، بسیار هیجان زده بود که توانست لارنس را برای نقش اول آن انتخاب کند. با این حال، برنامه کاری بسیار شلوغ او به این معنی بود که فیلمبرداری پروژه سه ماه بعد در بروکلین با دیگر بازیگران این فیلم یعنی فایفر، حاویر باردوم و اد هریس آغاز شد. او می گوید: «اینکه آدم بتواند این نوع تعهد را از سوی یک بازیگر داشته باشد بسیار سخت است. حالا اینکه بتواند این را از یکی از بزرگترین بازیگران دنیا داشته باشد واقعا سخت است. خیلی فوق‌العاده بود که توانستیم آنقدر زمان برای ضبط فیلم داشته باشیم.» لارنس اقرار می کند که پیش از ساختن «مادر!» خیلی اهل تمرین کردن سخت و طولانی برای فیلم ها نبود، اما بر این باور است که انجام دادن این کار برای این پروژه باعث شد بیش از همیشه بتواند با شخصیتش ارتباط برقرار کند. آرنفسکی در مورد لارنس می گوید: «او یک استعداد بسیار خام و طبیعی دارد. من همیشه او را به نحوی با مایکل جوردن مقایسه می کنم. او یک بازیگر بسیار شجاع است که حد و مرزی ندارد و لازم ندارد ضربه بخورد تا بتواند درد را خلق کند.» به فاصله کمی بعد از به پایان رسیدن فیلمبرداری «مادر!»، این ماجرا مطرح شد که لارنس و آرنفسکی با هم هستند. لارنس می گویند بعد از پایان فیلم آن‌ها با هم بیرون رفتند. «انرژی داشتیم. البته من برایش انرژی داشتم. نمی دانم او چه حسی نسبت به من داشت.» لارنس در مورد «مادر!» و کارگردانش آرنفسکی می گوید: «وقتی خودم فیلم را تماشا کردم، دوباره یاد این افتادم که او چقدر خارق العاده است. برای یک سال گذشته، من فقط به عنوان یک انسان با او برخورد می کردم. اما او یک پدر خارق العاده هم هست و هرگز با او گیج نمی شوم.» (این کارگردان از همسر قبلی اش ریچل وایس یک پسر دارد) در سال های اخیر، لارنس در مرکز بحثی رو به رشد در مورد نابرابری درآمدها در صنعت سینما و در کل در محل های کاری بوده است. اما حضور خودش در این بحث با یک هک و زمانی شروع شد که در سال ۲۰۱۴ ایمیل های کمپانی سونی هک شد و این مسئله آشکار شد که درآمد او برای فیلم «کلاهبرداری آمریکایی» کمتر از همبازی های مردش بوده است. به جای اینکه ساکت بماند، او مقاله ای در این مورد نوشت و به انتقاد از آن پرداخت. لارنس حالا در این باره می گوید: «من دیگر سعی نمی کنم خوشایند باشم و فقط کاری کنم مردم از من خوششان بیاید. فکر نمی کنم هرگز با مردی کار کرده باشم که به این فکر کند که باید از چه زاویه ای حرفش را مطرح کند که تا شنیده شود.» در عین حال، در این دوران سیاسی عجیب، لارنس عضو هیات مدیره سازمانی به نام «نماینده ما باشید» شده که می خواهد قوانین ضد فساد را وارد دولت در عرصه های محلی، ایالتی و ملی بکند. هم اعضای محافظه کار و هم اعضای لیبرال در آن حضور دارند. او می گوید: «از همین خوشم می آید. اگر جمهوری خواه باشید، اگر لیبرال باشید، اهمیتی ندارد. هدف این است که پول و فساد را از سیاست خارج کنیم و دموکراسی مان را آزاد کنیم.» لارنس طرفدار دولت ترامپ نیست، اما می گوید «باید پلی وجود داشته باشد» چون «نمی توانیم به این جدایی و عصبانیت فعلی ادامه بدهیم.» او می گوید تمام این‌ها مسایلی هستند که دارند روی آمریکایی ها به عنوان انسان تاثیر می گذارند، نه لیبرال و جمهوری‌خواه. او می گوید: «ما باید از بنیان های این کشور دفاع کنیم. اگر طرفدار مقبولیت و آغوش باز هستید، باید این را برای مهاجران بخواهید و تمام مسلمانان و تمام انسان ها را قبول کنید.» به زودی لارنس قرار است مراحل فیلمبرداری پروژه «اکس-من» جدید را آغاز کند و بعد از آن هم احتمالش زیاد است که در مجموعه ای جالب از فیلم ها ظاهر شود. از میان آن ها می توان به یک پروژه استیون اسپیلبرگ درباره لینزی آداریو که عکاس جنگ بود اشاره کرد که لارنس قرار است نقش اول را بازی کند و از همین حالا مراحل آماده سازی را آغاز کرده است. پروژه ای دیگر هم درباره زلدا فیتزجرالد به کارگردانی ران هاوارد ساخته خواهد شد. علاوه بر این، فیلمی درباره رسوایی مشهور به «ترانوس» در «سیلیکون ولی» هست که وال استریت ژورنال آن را افشا کرد و قرار است لارنس نقش اصلی باشد. در نهایت، او اخیرا ملاقاتی با کوئنتین تارانتینو داشته تا در فیلم جدیدش در مورد قتل‌های خانواده منسون نقش آفرینی کند. علاوه بر تمام این ها پروژه ای مشترک هم بین لارنس و ایمی شومر در دست ساخت است. لارنس در این باره می گوید: «الان داریم با کارگردان های مختلف ملاقات می کنیم. شومر بامزه ترین آدمی است که من تا به حال دیده‌ام. البته یک بازیگر دراماتیک فوق العاده هم هست که دقیقا این چیزی است که من می خواهم از او بیرون بکشم.»
منبع: روزنامه بانی‌فیلم